“Je wilt t wel kwijt maar je raakt er niet af”

Een mooie zin uit een liedje van Van Dik Hout. Het zingt de hele ochtend al door m’n hoofd. Ik was door m’n huisarts verkeerd doorverwezen. Kan gebeuren. Hij had net even een klikje verkeerd gezet in zijn computer. Hadden we over gebeld; nix aan de hand. De assistente zou het klikje alsnog goed zetten. Zo gezegd zo gedaan. Ik had inmiddels na drie dagen de juiste verwijzing. Totdat ik van de eerste verwijzing een brief kreeg. En een mail. En een vragenlijst van 40 minuten. Ik ging toch enigszins aan mezelf twijfelen. Had ik het dan verkeerd begrepen? 

Nogmaals gebeld. Nee hoor; de verwijzing was er uit dus zij kon er ook niet meer bij. Moest ik het umcg zelf maar even bellen. Ik vond t inmiddels een hoop werk voor het zetten van een verkeerd klikje… 

Vanochtend zo’n drie kwartier gebeld met het umcg. Gesproken met 4 verschillende dames en echt geprobeerd mezelf uit dat systeem te krijgen. Maar zoals Frans Duits en Gavin DeGraw al zongen: “Ik laat je nooit meer gaan” Ze waren hier allerminst van plan me te laten gaan. De 4e mevrouw die ik sprak, alleraardigst overigens, legde uitgebreid uit wat ze precies deden daar en dat ik zelfs via de andere verwijzing wellicht alsnog doorverwezen zou worden naar hen. Toen ik voor de zeventiende keer had uitgelegd dat ik echt niet naar twee artsen wilde, liet ze het los. Bijna met een klein zuchtje. “Dan halen we u nu uit het systeem. Dan is alles nu geregeld”. Dat kostte me dan 45 minuten en zeven telefoontjes…. 

Geen wonder dat de zorg zo duur is. Als je als huisarts niet eens meer een onschuldig verkeerd klikje kan zetten.