Solidariteit

De NS heeft in Blauwnet een volwaardig broertje als het over openbaar-vervoer-reisgenot gaat. De dag begint zalig met m’n snoet in de zon op het station. Heerlijk. En dan komt de trein. Een kleine lokale sprinter. Logisch, want wie wil er in hemelsnaam van en naar Lochem reizen… Maar dat kleine lokale sprintertje zit tot de nok vol! En dan moeten er nog 18 mensen bij. Vervolgens krijg je de staring-down situatie. Een aantal mensen buiten de trein die naar binnen kijkt met een blik van: “Schuif es op” en de mensen binnen die bijna vijandig terug staren met een blik van “Geen denken aan, ik sta hier heerlijk”. Dat duurt een volle minuut. Ondertussen worden de mensen buiten de trein zenuwachtig. Want Blauwnet is meedogenloos en sluit zomteen gewoon haar deuren. Dan wordt er geroepen; “Loop eens wat door naar de gangpaden” Daar is namelijk nog voldoende ruimte. Weer die onverzettelijke blik van de zwijgende comfortabele massa naar de mensen buiten “Geen denken aan, na mij de zondvloed”

Dan zet een aantal dapperen, waaronder ik, toch een stapje naar voren. Het kan toch niet waar zijn dat de ingang gewoon geblokkeerd wordt met mensen, koffers en een elektrische fiets terwijl in de gangpaden best nog vijf mensen kunnen staan. Mijn achterbuurvrouw zet haar bijna angstaanjagende autoritaire stem op en dirigeert streng de zwijgende massa de gangpaden in. Dus we kunnen nog net mee. Opgelucht haal ik adem. Met de klap op m’n kop in april is m'n overzicht over dit soort situaties verdwenen. Dus ik ben blij toe dat ik gewoon mn route kan volgen.

Toch bijzonder dit; je trein missen is iets heel vervelends: alles verschuift, je komt overal te laat en je hebt totaal geen invloed meer op het verloop van je dag. Dat moet die zwijgende massa in de trein toch ook voelen? Hoe erg dat voor ons geweest was? Maar kennelijk werkt dat zo; als je eenmaal comfortabel op je plek zit, dan is al het geworstel verleden tijd en dan is geworstel van anderen niet meer jouw probleem. Het is een beetje zoals het in de politiek gaat. We maken maar weinig plek voor anderen, we maken ons weinig druk om die ander als we zelf eenmaal ‘binnen’ zijn. We zouden wat vaker met de trein moeten wellicht om ons weer te realiseren wat solidariteit is…