Status Quo

Kat Ice heeft een heerlijk kattenleven. Hij heeft een tuin vol muizen en vogels en kikkers, hij heeft een vijver vol vissen waar hij naar kan hengelen en hij kan aan de Berkel zijn water-vrienden ontmoeten. Hij is hier 

heer en meester. Hij rent en klimt en springt, ligt diep in de heg bij warm weer en dartelt achter de vlinders aan. Bij winterweer zegt hij de tuin en de Berkel grotendeels gedag en komt hij weer binnen wonen. Het liefst langgerekt op schoot als we eten. Om zo nu en dan een hapje naar binnen geschoven te krijgen. Als ik werk komt hij op de stoel naast me aan het bureau slapen en als ik m’n tanden poets zit hij op de rand van de wastafel.

Vanochtend vond hij het tijd voor een muisje. Maar laat ie nu de muis der muizen hebben gevangen. Muis Siebrand. Die sneller is dan Ice in zijn winter-status dus na een half uur rondrennen nog steeds lachend tikkertje deed met Ice. Net zaten ze samen in de keuken. Siebrand zichzelf wat aan het wassen en Ice lag er uitgeteld naast. Je kon ze bijna horen:

“Wat denk je, is het inmiddels genoeg? Heb je voldoende laten zien aan je vrouwtje dat je een jachtinstinct hebt?”

“Mijn hemel, ik mag t hopen. Zo vermoeiend die mensen; ze vinden het naar als ik jou of je neven mee naar binnen neem maar ergens vinden ze het ook goed en schattig”

Siebrand lacht terwijl ie zijn achterpootje nog eens schoon likt

“Je moet die mensen toch wat theater geven. Vinden ze leuk. Maar wat mij betreft zijn we weer klaar hier. Neem je me zo weer mee naar buiten door het kattenluik?”

Ice rekt zich nogmaals uit en gaapt:

“Ja goed plan. Kan ik daarna weer lekker slapen”

“En deze keer een beetje voorzichtig met die hoektanden hè!? Ik heb gewoon een blauwe plek op mn rug”

“Zeker Siebrand, ik doe voorzichtig. Kom maar. En dank dat je vandaag weer mee deed aan de kattenshow! Volgende keer treden we weer op voor jouw familie…”