Regels

Zelfs in het zwembad gelden “regels”. Zo rond zeven uur vanochtend liggen er toch al ruim 20 mensen in t water van Lochem. Dapper. In de vakantie, in het donker. En dta gaat niet zomaar. Nee zeg! Eerst moet je al bepalen of je jezelf rekent tot een langzame, gemiddelde of snelle zwemmer. Nadat mijn zoon laatst al toegesnauwd werd of hij wel wist dat hij in de snelle baan zwom en hij volgens de snauwende dame “niet bepaald snel zwom..”, koos ik voor het veilige midden: gemiddeld. De eerste vier banen zijn altijd wat naar. Je bent nog niet in je ritme. Je vraagt je af of je alle gewenste baantjes wel volhoudt en je moet even afstemmen op je mede-zwemmers. Maar daarna gaat t vanzelf. En lekker. En hard.

Een enthousiaste rug-zwemmer vond het niet hard genoeg gaan en koos een midden-baan om lekker even tempo te maken. Aan een been werd ie teruggetrokken: 

“Dat kan dus niet hè!?” tetterde een dame met badmuts.

Verdwaasd hield de man even stil “Wat kan er niet?”

“U kunt niet zomaar een nieuwe baan creëeren. Er zijn er twee en u moet gewoon in uw baan blijven” tetterde de badmuts en zwom driftig verder.

De overige banen heb ik plannen gesmeed hoe ik deze zwem-ochtend het beste kon ontregelen. Tegen het verkeer in zwemmen, een vierde baan maken, een handstand halverwege maken… Het leidde me heerlijk af van het tellen van m’n baantjes. Dus ik denk dat ik zo ongeveer wel een kilometer heb gezwommen.