Even lekker weer jezelf zijn

Dat horen we vaak. Dat zeggen we vaak. Ook ik. Maar wanneer ben je dan niet jezelf en vooral; waarom niet. We zijn altijd onszelf. Wellicht niet die zelf die we altijd zouden willen zijn, die zelf die alles fijn onder controle heeft, die zelf die we kennen en geen verrassingen openbaart op slecht gekozen momenten.

Ik ben al een tijdje mezelf niet hoor ik mensen regelmatig zeggen. Er schuilt vaak een soort verontschuldiging in die zin. Een ontkenning van datgene wat er is en een indekken voor het geval deze versie van je zelf iets onverwachts doet.

Kennelijk hebben we dat nodig in het verzet over dat we ons niet helemaal lekker voelen, of niet onze perfecte, meestal enkel in ons hoofd bestaande, zelf kunnen laten zien.

Ik ben al een tijdje een hele andere zelf. Sinds ik in april van achter werd aangereden door een bus ben ik letterlijk en figuurlijk door elkaar geschud. Mijn hersenen. En m’n hoofd. En je kunt van alles breken wat lastig en ingewikkeld is; maar als je hersenen en hoofd zo opgeschud zijn, herken je lange tijd jezelf niet meer terug.

Want dat is het natuurlijk; ik ben mezelf wel; maar ik ben een andere zelf. Een onbekende zelf. En onbekend maakt soms wat onbemind.

Onbemind omdat deze versie van mij niet zeven dingen tegelijk kan, soms niet kan werken, niet altijd weet hoe ze moet autorijden of met de trein moet, niet altijd een winkel in kan, een dag in bed moet liggen van de hoofdpijn, woorden vergeet en een ongelooflijk kort lontje heeft. “Ik ben mezelf even niet” zeg ik dan. En verzet me. Terwijl alles wat deze nieuwe, gedeukte, zelf nodig heeft een beetje coulance is. En begrip, mildheid en zorg. En een kapper! Want onderweg naar de kapper reed die QLiner immers m’n auto in. En nu heb ik al maanden te lang en te grijs haar. Dus dat ga ik eerst fixen; naar de kapper! En dan ga ik deze nieuwe versie van mezelf een beetje koesteren en vertroetelen. Totdat ze vanzelf weer een beetje meer kan.

Ik denk dat ik haar lekker mee op vakantie neem ❤️